prolog

Życie. To słowo ma wiele znaczeń. Życie pełne wrażeń, zabaw, śmiechu i szczęścia. Lub smutek, żal a czasami .. nawet samobójstwo. Kto by pomyślał. Zwykły nastolatek. Który żył marzeniami. Teraz żyje w marzeniu. Robi to co zawsze chciał robić. Jego sny trafiły na świat realny. Jednak nie jestem tym chłopakiem co z filmów czy teledysków. Nie jestem tym chłopakiem, który śpiewa w piosenkach o miłości czy rozstaniach. Chciałbym mieć takie problemy. Lecz los chciał inaczej. Postanowił pozwolić mi się wzbić na wyżyny, lecz tylko po to by patrzeć jak upadam, a grawitacja nie potrafi mnie już utrzymać. Ta metafora pozwala mi się pogodzić z sytuacją w.. w której żyje.Każdy myśli, że sławny ma w życiu same przyjemności. Bzdura. Kłamstwo grubymi nićmi szyte. Mam przyjaciół, lecz wiele razy się kłócimy. Przeze mnie.Od pewnego czasu paliłem. Byłem uzależniony. Nikt o tym nie wie. Nawet moje rodzeństwo. Nie jestem zbytnio otwarty. Zwłaszcza kiedy chodzi o uczucia.

Jak się domyślacie, jak przeciętny nastolatek, (w moim przypadku akurat 18 latek)..  miałem dziewczynę.. tak, pewnie każdy przeczuwa, że złamała mi serce lub na odwrót. Nie. Stało się zupełnie to, czego się nie spodziewałem. Prędzej uwierzyłbym w latające krowy promem kosmicznym. Odkładając żarty na bok, przejdę do sedna. Kochałem ją, ona kochała mnie. Niestety zaistniało coś. Mianowicie pewnego razu Emma zemdlała. Poszedłem z nią do lekarza mimo, że ona była przeciwna. Wszedłem nawet z nią do środka, bo znam ją i wiem, że by mnie oszukała i wmówiła, że jest wszystko okej. Lekarze wykryli u niej anemie, przez którą wylądowała w szpitalu, bo przypadek był wyjątkowo poważny. Bałem się jak cholera, ale ona była twardą i silną dziewczyną. Wiedziałem, że z tego wyjdzie. Niestety jej stan się pogorszył. Ciągle mdlała. Nawet w szpitalu. Aż zapadła w śpiączkę. Ślęczałem u niej godzinami. Nie miała żadnej rodziny, oprócz siostry która pojechała za granice z bogatym facetem i ją zostawiła samą. Powiedziałem zatem lekarzowi jaka jest sytuacja. Więc on powiedział mi to co przez myśl by mi nie przeszło. Kazał, żebym zadecydował o tym czy odłączyć ją od respiratora czy nie. Jej funkcje życiowe ciągle malały. Nie było cienia szansy na poprawę. To słowa lekarza. Jej mózg już nie żyje. Tak jak ona. Nie mogłem się z tym pogodzić. Wpadłem w panikę. Ryczałem jak debil. Nawet gorzej. Kochałem ją. A potem ją straciłem. Tak po prostu. Od tamtej pory nie mogłem się pozbierać. Minęły 2 lata. Od tamtego czasu nie potrafię się związać z żadną dziewczyną. Przysiągłem sobie, że do końca życia będę sam. Co wieczór oglądam nasze wspólne zdjęcia. Przez to wpadłem w nałóg .. chyba nie istnieje osoba, która wyciągnie mnie z tego.